In mijn hele leven kom ik regelmatig op een kruispunt. Ik word dan door het leven gedwongen om een keus te maken. Dat is voor mij heel erg moeilijk. Ik ben een soort van "watje" een chaoot, niet zo heel erg dapper. Hoewel ik fikse tegenslagen heb gehad durf ik nog steeds niet mezelf te zijn, ben ik bang wat de gevolgen zijn als ik mijn mond open doe en mijn mening zomaar durf te zeggen.
Mijn karakter is vriendelijk en zacht, ik heb een kwaaltje waardoor ik nogal chaotisch ben en moeizaam in de juiste volgorde kan denken. Als iets ingewikkeld wordt dan zie ik door de bomen het bos niet meer. Daarboven op komt nog een keer een groot trauma waardoor ook nog eens vreselijk emotioneel ben geworden. Ik wil het niet maar kan het niet tegenhouden. Vaak kom ik moeilijk uit mijn woorden en tot mijn frustratie kan ik vaak niet eens op de juiste woorden komen, en dat is erg.
Dagenlang loop ik dan gefrustreerd en huilerig rond, me wanhopig afvragend hoe ik het probleem moet gaan aanpakken en onder woorden moet gaan brengen. Steeds zeg ik tegen mezelf dat het genoeg is en dat ik nu voor mezelf moet gaan kiezen.
Ik moet stoppen om mezelf overal de schuld van te geven. Ik handel zoals het mij is geleerd. En als iemand zijn stem verheft dan wordt ik zo bang, zo vreselijk bang dat ik veel te geëmotioneerd reageer.
Nu pas, ik ben 45 jaar, begin ik te accepteren dat ik niet bepaald assertief ben. En accepteer ik dat ik nooit fel en gehaaid van me af zal bijten. Omdat ik nogal warrig ben in mijn hoofd raak ik vaak gefrustreerd wat zich kenmerkt in verbaal grof zijn en dreigende taal, wat zich dan weer tegen me keert. Ik wil dit helemaal niet maar kan dan niet op woorden komen waardoor de andere partij spottend de vloer met me aanveegt. Tuurlijk, ik kan me omdraaien en weglopen. Normaal doe ik dat ook. Maar als het je kind betreft dan breekt het je hart, het doet letterlijk pijn. Als moeder moet je je kind verdedigen. Als je dan een onwrikbare muur van onbegrip en ontkenning en veroordeling tegenover je hebt, ja dan wordt ik van frustratie laaiend woest. Vorig jaar probeerde ik zo rustig mogelijk het gesprek aan te gaan, maar als die persoon je niet eens aankijkt en een houding en blik heeft van "het interesseert me niet", dan wordt ik giftig. Hoe kan je tot zo een persoon doordringen. Er is zelfs een keer geweest dat ik behoorlijk uit mijn slof schoot dat ik zelfs mijn excuus voor mijn gedrag aanbood. En weer had ze die houding van desinteresse en weer werd ik zo ontzettend boos. Zelfs dat gesprek eindigde in boosheid. Achteraf was dat maar goed ook want ik hoorde later dat ze tijdens het eerste gesprek achter mijn rug om gebaarde dat ik gestoord was. Mijn kind was daar ook getuige van en daar heel verdrietig om.
Toch ben ik altijd heel redelijk, echt waar. Ik doe mijn best niet over iemand te oordelen, laat eerst 80 keer over me heen lopen voordat ik explodeer, en dan nog heb ik van te voren aangegeven dat ik het niet leuk vind wat er gebeurt.
Door alles ben ik behoedzaam geworden, ik heb me terug getrokken en ondanks mijn omvang probeer ik vooral niet op te vallen. Tegen veel mensen doe ik vriendelijk omdat ik helemaal niets tegen ze heb en ze aardig vind. Tegen een aantal ben ik netjes als ze tegen me praten maar meer ook niet, als ik dan een kans krijg dan zeg ik wat ik met ze te stellen heb gehad. Dat heb ik zeker ook gedaan in de ouder enquête van de school van mijn kind. Ze hebben als waardering een 1 gekregen, er staat immers een schoolgebouw. Ik heb er ook duidelijk in vermeldt wat ik van directie vind. Zo kon ik toch nog even wraak nemen. Ook heb ik al een paar mensen aangeraden hun kind niet naar deze school te laten gaan. En heb ik aan zoveel mogelijk mensen verteld wat er is gebeurt zodat het buiten de school goed bekend is geworden.
Voortaan weet ik dat ik moet doen wat ik goed acht, niet meer laten beïnvloeden door andere en me zeker niet meer afhankelijk opstellen. Gewoon alleen de moed hebben om stappen te ondernemen. Je afhankelijk maken van andere belemmert je in het handelen.
